Beste families en vrienden die de mannen van het 11e Parachutistenbataljon een warm hart toedragen. Ik kom tot jullie toe om een reden die dieper weegt dan woorden ooit volledig kunnen uitdrukken: om te herinneren, te eren, te respecteren en door te geven.
In 2012 is mijn boek “Arnhem Their Final Battle” gepubliceerd die ik samen met David Truesdale heb geschreven. Een boek over de geschiedenis van het 11e Parachutistenbataljon. Niet omdat het verleden afgesloten is, maar omdat sommige verhalen niet vergeten mogen worden.
Op 8 mei 1944 verhuisde het 11e bataljon naar een vooroorlogse kazerne ‘Welby Lane Camp’ in de Britse stad Melton Mowbray. Daar bleven ze tot maandag 18 september 1944, toen ze vertrokken naar Arnhem als onderdeel van Operatie Market Garden. De parachutisten in Melton hebben een blijvende indruk achtergelaten op de geschiedenis van de stad. Ze transformeerden van een goed getrainde militaire eenheid tot een gewaardeerd onderdeel van het lokale erfgoed. Bovendien vonden er verschillende huwelijken plaats tussen de jonge parachutisten en de charmante vrouwen uit Melton Mowbray.
Toch heerst er een stilte die luider klinkt dan alle woorden. Binnen de 4e Parachutistenbrigade – met haar parachutistenbataljons, het 156e, het 10e en het 11e – is het juist dat het 11e bataljon nog steeds geen vaste plek heeft. Geen steen om aan te raken, geen bank om op te zitten of een gedenkplaat om bij stil te staan. Geen punt op de kaart waar een familielid kan fluisteren: “Hij was van ons.”
Denk aan die mannen; niet als hoofdstukken in een geschiedenisboek, maar als gezichten. Mannen die wisten dat moed niet betekent dat je onverschrokken bent, maar dat je toch springt. Voor je kameraden naast je. Voor een missie die groter is dan jezelf. Voor een vrijheid waarvan ze niet zeker wisten of ze die ooit zouden ervaren, maar waarvan ze hoopten dat wij die zouden erven.
Precies daarom voelt de afwezigheid van een monument als een onuitgesproken vonnis, een open wond in het geheugen. Alsof we zeggen: “We kennen jullie verhaal, maar we hebben geen plek gecreëerd om het hardop te blijven vertellen.” Een monument hoeft niet groots te zijn om groots te spreken. Het hoeft alleen maar een plek te zijn waar stilte kan bestaan – waar een bloem kan worden neergelegd, waar kinderen kunnen vragen: “Wie waren zij?”, waar we kunnen antwoorden: “Zij riskeerden alles zodat wij vandaag in vrijheid kunnen leven.”
Soms begint iets groots heel klein. Zo is, samen met Dr. Jan Larder-Davis, de dochter van korporaal William Ronald “Bill” Larder (11 Bn), haar man William en mijn eigen vrouw Johanna, het idee ontstaan om een monument op te richten voor het 11e parachutisten bataljon in Melton Mowbray. Niet uit formaliteit, maar vanuit een diep gevoel dat deze mannen meer verdienen dan stilte en vergetelheid.
Achter elk regiment staan namelijk mensen. Jongens met plannen, met families, met vrienden – met levens die ooit heel gewoon waren. Juist daarom willen we een plek creëren waar hun aanwezigheid voelbaar blijft, waar je niet alleen ‘geschiedenis’ leest, maar beseft: dit waren echte levens.
Wilt u ons helpen deze herinnering levend te houden? Met een foto, een naam, een verhaal – hoe klein ook – van een van deze mannen van het 11e bataljon, stuur het dan naar gerrit@rememberthexith.org. Daarnaast zijn we begonnen met het opzetten van een website www.rememberthexith.org. Een financiële bijdrage aan een blijvende herinnering aan de mannen van het 11e Parachutistenbataljon is dan ook van onschatbare waarde. Samen kunnen we ervoor zorgen dat ze niet in de vergetelheid raken, maar voortleven in onze herinneringen en die van toekomstige generaties; een monument voor het 11e Parachutistenbataljon in het Verenigd Koninkrijk realiseren. Helpt U ook mee om de herinnering aan het 11e Parachutistenbataljon levend te houden?
Dank u wel! Gerrit
Luitenant-kolonel b.d. Gerrit Pijpers OBE
